Hoe ik Vincent voor me zie

Ik zie Vincent voor me als een man die zelf iets heeft opgebouwd. Ooit recht door zee. Iemand die wist wat hij wilde en bereid was daarvoor te werken. Door wat hij heeft meegemaakt, is hij harder geworden. Inmiddels is hij gewend dat mensen naar hem luisteren en dat hij zijn zin krijgt.

Charlotte houdt hem menselijk. Zij kan hem nog bereiken wanneer hij zich voor anderen afsluit. Bij Kim krijgt zijn meedogenloze kant de ruimte. Maar het blijven Vincents keuzes. Dat vind ik belangrijk wanneer ik over hem schrijf.

En dan is er Eva.

Zij irriteert hem. Ze stelt vragen, neemt geen genoegen met zijn antwoorden en laat zich niet zomaar overtuigen. Juist daarin herkent hij soms de man die hij zelf ooit was. Misschien maakt dat haar tegenspraak nog moeilijker te verdragen.

Als ik een scène met Vincent schrijf, houd ik die vroegere man in gedachten. Hoeveel is er nog van hem over? Wanneer hoort Vincent zichzelf iets zeggen waarvan hij vroeger had gedacht: zo wil ik nooit worden?

Ik wil dat je zijn hardheid voelt, maar af en toe ook begrijpt wat daaronder zit. Zeker wanneer hij tegenover zijn dochter staat.