Achter de gesloten deur.
Elena.

Wanneer Elena bij de B&B aankomt, parkeert ze met de neus van de auto naar de weg. Haar tas blijft binnen handbereik. Aan de keukentafel verplaatst Erwin haar stoel, zodat ze de deur kan zien. Hij vraagt niet waarom dat nodig is.

Juist dat kleine gebaar raakt haar. Bij hem is er ruimte voor soep, een grap, samen werken aan het oude huis. Even hoeft ze niets uit te leggen.

Tot haar telefoon trilt. Elena heeft werk waarover ze niet vrijuit kan spreken, afspraken die blijven gelden en een trouwring. Hoe dichter Erwin bij haar komt, hoe zwaarder weegt wat ze achterhoudt.

Hoeveel vertrouwen kun je vragen als je zelf niet alles kunt vertellen?

Hoe ik Elena voor me zie →